...

می بینمش آنجا،

              او،

                پدرم، 

    نشسته بر صندلی راحتی

  با لیوان لب پُرچایی در دست و

                               پاجامه ی آبیٍ تنهایی به پا

  که به لبخنده ای؛

                  تلخ

                    لبخنده ای

                      مرگ را تحقیر می کند...

در افق

   زنجیره ی بی انتهای خدایانی

                 که بر آنان خط بطلان کشیده ام

                                          تا آسمان سرد می رود.

خیلی جدید نیست...

/ 3 نظر / 7 بازدید
ساسان م. ک. عاصی

این تصویر جذاب پدر... خب... از همان قدیم هم من که این شعر را بسیار دوست داشتم. "در افق/ زنجیره ی بی انتهای خدایانی / که بر آنان خط بطلان کشیده ام / تا آسمان سرد می رود." خوب است واقعا (حالا هی آدم بگوید آقا جان کنار تصویرگیری، چه می‌شود عنایت بیشتری به تصویرگری کلمات هم داشته باشید که جدیداً جدیدا هم بخوانیم، کیف کنیم... از شعر گرفته تا شیفل ) خوش باشی و شاد.

شمير

rss feed et active nis activesh kon ke beshe az too mail khoondet! begard peydash mikonie RSS ! feed! kholase maa moshtaraketim haa!