نقرۀ اثیر

پنجشنبه ٢٥ آبان ،۱۳۸٥

 

...

می بینمش آنجا،

              او،

                پدرم، 

    نشسته بر صندلی راحتی

  با لیوان لب پُرچایی در دست و

                               پاجامه ی آبیٍ تنهایی به پا

  که به لبخنده ای؛

                  تلخ

                    لبخنده ای

                      مرگ را تحقیر می کند...

در افق

   زنجیره ی بی انتهای خدایانی

                 که بر آنان خط بطلان کشیده ام

                                          تا آسمان سرد می رود.

خیلی جدید نیست...

مهرداد عمرانی

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك ]

خانه
آرشيو
پست الكترونيك

 


پرشين‌بلاگ